Κοντεύω να χάσω το αναθεματισμένο το μυαλό μου, και γι’ αυτό φταίει μόνο ο απίστευτα αργός οδηγός, ο οποίος κλείνει τον μοναδικό δρόμο που οδηγεί στην πόλη. Ο ήλιος έδυσε πριν από είκοσι λεπτά, και το μόνο που μένει για να εστιάσω την προσοχή μου είναι η φωτεινή καλιφορνέζικη πινακίδα πάνω στην οποία πέφτουν τα φώτα μου. Θέλω πάρα πολύ να του αναβοσβήσω τα μεγάλα φώτα και να πατήσω την κόρνα, αλλά κρατιέμαι, αν και παραλίγο να ενδώσω όταν μια μαύρη Mercedes σεντάν κάνει έναν μικρό ελιγμό στο πλάι, μα αμέσως μαζεύεται. Cálmate.* Μόνο οκτώ χιλιόμετρα έμειναν μέχρι τη Μέιν Στριτ. Παρόλο που σκέφτομαι σοβαρά να προσπεράσω τον άλλο οδηγό για να προλάβω τον διαγωνισμό ταλέντων του βαφτιστήρα μου, δε θέλω να ρισκάρω να βγω από τον δρόμο και να πάθει ζημιά η νέα McLaren μου. Δεν πέρασα τα τελευταία χρόνια της ζωής μου προσπαθώντας να με πείσω να αγοράσω το αμάξι των ονείρων μου, για να καταστρέψω την ανάρτηση μία εβδομάδα αφότου το παρέλαβα.
Το τηλέφωνό μου που χτυπάει δυνατά με κάνει να πεταχτώ, ενώ βλέπω να εμφανίζεται στην οθόνη το όνομα του ξαδέρφου μου. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και πατάω το κουμπί στο τιμόνι. «Πού στον διάολο είσαι;» Ο ήχος του βραχνού ψιθύρου του Ραφαέλ γεμίζει το αμάξι. «Θα είμαι εκεί σε δέκα λεπτά». Ακολουθεί ένα αποδοκιμαστικό μουρμουρητό. «Μα το σόου αρχίζει σε πέντε». «Μην ανησυχείς. Θα φτάσω πριν βγει στη σκηνή ο Νίκο». «Δεν είμαι σίγουρος πώς μπορεί να γίνει αυτό, αφού ο Νίκο κάνει το άνοιγμα». Mierda.* «Δεν είχα ιδέα». «Το πρόγραμμα άλλαξε τελευταία στιγμή, όταν αρρώστησαν μερικά παιδιά. Σου έστειλα μήνυμα σήμερα το πρωί». Δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει την ενόχλησή του. Σφίγγω το λείο δερμάτινο τιμόνι. «Η συνάντηση στη Λίμνη Ορόρα κράτησε περισσότερο απ’ ό,τι υπολόγιζα». «Φυσικά». «Σύντομα δε θα είναι τόσο έντονοι οι ρυθμοί». «Είμαι σίγουρος». Ο απότομος τόνος του με εκνευρίζει.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!