Έξι μήνες τού είχε πάρει ο σχεδιασμός. Περήφανος ένιωθε για το διάστημα αυτό, καθώς η πολυπλοκότητα, όλες οι παράμετροι που έπρεπε να ζυγίσει, αλλά και η ίδια η φύση του συγκεκριμένου εγχειρήματος θα απαιτούσαν σε άλλους χρόνια. Αν φυσικά αποφάσιζαν να το τολμήσουν, αν προχωρούσαν στην υλοποίηση του παράτολμου αυτού σχεδίου.
Είχε συγκεντρώσει τους συνεργούς του –αδύνατον ήταν ούτως ή άλλως να φέρει μόνος του κάτι τέτοιο σε πέρας– με τον ίδιο τρόπο που διάλεγε κάποτε τους παίκτες για την ομάδα του, όταν έπαιζαν ποδόσφαιρο στην αλάνα: μεθοδικά, στοχευμένα, στρατηγικά. Κάθε πιόνι είχε τον δικό του ρόλο, το δικό του ταλέντο να αναπτύξει, και αυτός θα επιτηρούσε και θα καθοδηγούσε τα πάντα. Σαν να ’ταν ο απόλυτος βασιλιάς. Μονάχα έτσι θα μπορούσαν να κερδίσουν την παρτίδα. Την πιο απίθανη, μοναδική, κερδοφόρα παρτίδα της ζωής τους. Αυτή που θα τους εξασφάλιζε τα πάντα. Όσα είχαν ποτέ ονειρευτεί και ακόμα παραπάνω.
