«Αφήσαμε το σπίτι μας πίσω», εξηγεί ο μπαμπάς, «αλλά το σπίτι μας είναι ξεχωριστό: είναι φτιαγμένο από τους ανθρώπους που αγαπάμε και τα πράγματα που αγαπάμε να κάνουμε». «Ναι», λέει η μαμά. «Όλοι κουβαλάμε τα δικά μας ξεχωριστά σπίτια μαζί μας -- στις τσάντες και τις τσέπες μας, αλλά και στις καρδιές μας». Η Κλάρα ήξερε ότι μια μέρα η οικογένειά της θα έπρεπε να φύγει, όπως και οι θείοι της, οι θείες της, οι ξαδέλφοι της και τόσοι άλλοι. Στην αυγή, ενώνουν τις δυνάμεις τους με την καραβάνια ανθρώπων που περιπλανώνται πάνω στους λόφους. Κάθε μέρα διανύουν μεγάλη απόσταση. Κάποιες φορές μιλούν και αστειεύονται, άλλες φορές κρύβονται και μένουν σιωπηλοί. Το βράδυ, δημιουργούν ένα χωριό από σκηνές και η Κλάρα επισκέπτεται τους νέους φίλους της για να μάθει για τα δικά τους ξεχωριστά σπίτια, τα πράγματα που φωτίζουν το σκοτάδι γι' αυτούς: το τραγούδι του Χουάν, τις ιστορίες της Μαρίας και τα ντόμινο του Τομάς. Για την Κλάρα, το σπίτι είναι η ζωγραφική, ο μπαμπάς και η μαμά, ο αδελφός της Πέδρο και ο σκύλος Κόκο. Ένα βράδυ, η Κλάρα κάνει μια ευχή σε ένα shooting star. Ευχήθηκε να τελειώσει η μακρά πορεία τους και να μπορέσει σύντομα να αφήσει την τσάντα της και να βρει ένα ασφαλές μέρος για το ξεχωριστό σπίτι της. Αυτή είναι μια συγκινητική αλλά ελπιδοφόρα άποψη της αναγκαστικής μετανάστευσης και εκδίωξης, καθώς εκφράζεται μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Εμπνευσμένο από αληθινές ιστορίες προσφύγων από τη Βενεζουέλα, το λυρικό και συναισθηματικό κείμενο της Ευγενίας Περέλλα και οι εντυπωσιακές εικονογραφήσεις της Άντζελα Σαλέρνο προσφέρουν ήπια στα παιδιά μια ματιά σε αυτό το σημαντικό και επίκαιρο θέμα, προωθώντας την ενσυναίσθηση και την κατανόηση.