• Εξερευνά τη διαγενεακή μνήμη και βία με ευαισθησία και δύναμη.
• Το ύφος του είναι καθηλωτικό – γραφή που μιλά με αποσιωπήσεις, όχι μόνο με λέξεις.
• Δεν προσφέρει απαντήσεις. Προκαλεί στοχασμό, αμηχανία, αναγνώριση.

Κρατώντας τον χαρτοφύλακα με τα έγγραφα του διορισμού μου στάθηκα μπροστά από τη μεγάλη είσοδο των Αγίων Πάντων. Θυμόμουν καλά πως, όταν είχα πρωτοεπισκεφτεί το νοσοκομείο αυτό ως φοιτητής, εκεί πάνω από την τετράφυλλη μεταλλική πόρτα με την τζαμαρία, κρεμόταν ο «Αναγεννώμενος Φοίνικας», το τεράστιο πουλί της χούντας του Παπαδόπουλου, το οποίο συναρμολογημένο από μεγάλα χρωματιστά φύλλα κόντρα πλακέ και φωτισμένο από λαμπτήρες νέον δέσποζε του κτιρίου. Το σήμα με το πουλί είχε πλέον απομακρυνθεί, μάλλον βιαστικά και με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο, όπως τουλάχιστον φαινόταν από την αποκαθήλωσή του. Όμως κανείς δεν είχε μπει ακόμη στον κόπο να κάνει τα απαραίτητα μερεμέτια για την επισκευή και το ασβέστωμα της αντίστοιχης επιφάνειας του τοίχου, με αποτέλεσμα το λευκό αποτύπωμα του εμβλήματος της Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών να διαγράφεται εμφανώς στη μαυρισμένη από την υγρασία και τα καυσαέρια πρόσοψη του νοσοκομείου.

Μπαίνοντας στο μεγάλο σαλόνι υποδοχής, συνάντησα μια καθαρίστρια που γυάλιζε με ένα ξεσκονόπανο τα πλατιά φύλλα των καλλωπιστικών φυτών που κοσμούσαν τον χώρο της εισόδου και τη ρώτησα: – Ξέρετε πού βρίσκεται η ορθοπεδική κλινική του Θεοτόκη; – Στο πρώτο κεντρικό, μου απάντησε, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της. Κοντοστάθηκα για λίγο. Μετά, ξαναφέρνοντας στη μνήμη μου την εικόνα του φωτισμένου χουντικού συμβόλου, μπήκα στον πειρασμό να τη ρωτήσω: – Μήπως γνωρίζετε τι απόγινε εκείνη η μεγάλη πουλάδα που κρεμόταν πάνω από την είσοδο; – Τη φυλάνε ακόμη στην αποθήκη υλικών, στο υπόγειο. – Και γιατί τη φυλάνε; – Ξέρω κι εγώ; Μάλλον για να κλωσάει αυγά, μου απάντησε σιβυλλικά, χωρίς πάλι να σηκώσει το βλέμμα της από την πλατύφυλλη μονστέρα που ξεσκόνιζε.