«Επέστρεφε στο τέλος του φθινοπώρου. Έπεφτε ποτιστική βροχή που ξέπλενε τα πεζοδρόμια και τον γκριζογάλανο ουρανό. Η υγρασία διάβρωνε τις λαμαρίνες, σάπιζε τους τοίχους, τρυπούσε τις βρύσες, βασάνιζε τα ανθρώπινα κόκαλα. Αυτή, η χειμέρια νάρκη του τουριστικού τόπου και η φιλοδοξία της αλήθειας τον έσπρωξαν να δοκιμάσει την τύχη του αλλού».

Ο Μιχάλης Λεσπέρης φεύγει από το νησί για να βρει την αλήθεια και επιστρέφει από την πόλη για να γλιτώσει από το ψέμα. Στη θέση των στάβλων, των ελιώνων και των μποστανιών βρίσκει πλυντήρια αυτοκινήτων· προσφυγόπουλα τρίβουν τις λαμαρίνες των καμαρωτών ιδιοκτητών.

Η υγρασία του νησιού διαβρώνει τα αυτοκίνητα και το χρήμα τους ανθρώπους. Δεν ξέρουν τώρα πώς να ερωτευτούν, πώς να ζήσουν, πώς να πεθάνουν.