• Είδος: Κλασική Λογοτεχνία / Νουβέλα
• Ατμόσφαιρα: Μια μελαγχολική και υποβλητική ιστορία που βυθίζεται στην εσωτερική παρακμή και το μοιραίο πάθος με φόντο τη φθινοπωρινή Βενετία.

• Την εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και το ανεξέλεγκτο πάθος.

• Την αναζήτηση της απόλυτης ομορφιάς και της καλλιτεχνικής τελειότητας.

• Τη φθορά, τη μοναξιά και την αναπόφευκτη πορεία προς το τέλος.

• Είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, γραμμένο με αριστοτεχνική ακρίβεια.

• Η ψυχογραφία του κεντρικού ήρωα, Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, είναι συγκλονιστική και διαχρονική.

• Η ατμοσφαιρική περιγραφή της Βενετίας λειτουργεί σαν ζωντανός χαρακτήρας που καθρεφτίζει την ψυχολογία των ηρώων.

Σου αρέσουν τα κλασικά αναγνώσματα που εμβαθύνουν στην ανθρώπινη ψυχή και δεν φοβούνται να αναμετρηθούν με υπαρξιακά ερωτήματα και τη σκοτεινή πλευρά της επιθυμίας.

«Ο Γκούσταβ Άσενμπαχ ή φον Άσενμπαχ, όπως ονομαζόταν επισήμως από τα πεντηκοστά του γενέθλια, είχε βγει από το σπίτι του στην Πρίντς-Ρεγκέντεν-Στράσε του Μονάχου ένα απόγευμα της άνοιξης του 19.. -έτος που επί μήνες έδειχνε στον κόσμο μας ένα τόσο απειλητικό πρόσωπο- για να κάνει μόνος του έναν μακρύτερο περίπατο. Ερεθισμένος από τη δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά των πρωινών ωρών, η οποία απαιτούσε ακριβώς τώρα μια μέγιστη προσοχή, φρόνηση, διείσδυση και αυστηρότητα της θέλησης, ο συγγραφέας δεν είχε μπορέσει, ούτε μετά το γεύμα, να ανακόψει τη συνέχεια της δημιουργικής κίνησης στο εσωτερικό του, εκείνο το motus animi continuus που αποτελεί, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, την ουσία της ευφράδειας, ούτε είχε βρει τον ανακουφιστικό ύπνο που, με την αυξανόμενη φθορά των δυνάμεών του, του ήταν πλέον απαραίτητος μια φορά τη μέρα.

Έτσι λοιπόν, αμέσως μετά το τσάι αναζήτησε την ύπαιθρο, ελπίζοντας ότι ο αέρας και η κίνηση θα τον αναζωογονούσαν και θα τον βοηθούσαν να περάσει ένα αποδοτικό βράδυ. Ήταν αρχές Μαΐου και, μετά από κάποιες βροχερές και κρύες εβδομάδες, είχε έρθει ένα ψεύτικο καλοκαίρι. Ο Αγγλικός Κήπος, αν και είχε ακόμη μόνο το πρώτο τρυφερό του πράσινο, ήταν γεμάτος σκόνη από τον κόσμο και τα αμάξια.

Στο Άουμεϊστερ, όπου τον είχαν οδηγήσει τα όλο και πιο απόμερα μονοπάτια, ο Άσενμπαχ είχε ρίξει μια ματιά στον κήπο του εστιατορίου, στην άκρη του οποίου στέκονταν μερικές άμαξες και ταξί, είχε πάρει τον δρόμο της επιστροφής μέσα από τα χωράφια έξω από το πάρκο, καθώς έπεφτε το σκοτάδι, και περίμενε μπροστά στο Βόρειο Νεκροταφείο το τραμ που θα τον μετέφερε πίσω στην πόλη.»

Ο Thomas Mann (1875-1955) υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Γερμανούς συγγραφείς και κορυφαία προσωπικότητα των ευρωπαϊκών γραμμάτων του 20ού αιώνα. Το 1929 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, κυρίως για το μνημειώδες έργο του Οι Μπούντενμπροκ. Κατά τη διάρκεια της ανόδου του ναζισμού, εγκατέλειψε τη Γερμανία και έζησε ως εξόριστος στην Ελβετία και τις ΗΠΑ, όπου συνέχισε το έργο του προασπιζόμενος τις ανθρωπιστικές αξίες. Τα έργα του, όπως το Το Μαγικό Βουνό και ο Θάνατος στη Βενετία, διακρίνονται για τη βαθιά ψυχογραφική ανάλυση και τον στοχασμό πάνω στην τέχνη και τη ζωή.