Το βιβλίο αυτό αποτελεί μία σπουδή στις νομικές ιδιαιτερότητες της τέχνης συνολικά, με πρώτο μέρος τη μοντέρνα τέχνη, η οποία χαρακτηρίσθηκε ως «εκφυλισμένη», εκ του νόμου, από τους Ναζί, με σκοπό την απαλλοτρίωση και κατάσχεσή της, και τις συνέπειες αυτού του χαρακτηρισμού. Η τέχνη αυτή, που διώχθηκε και καθυβρίσθηκε, πήρε την εκδίκησή της στους μεγάλους οίκους δημοπρασιών και τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου μεταπολεμικά. Η ίδια μοντέρνα εκφυλισμένη τέχνη αποτέλεσε και αντικείμενο πάρα πολλών δικαστικών διενέξεων διεθνώς.

Σκοπός του βιβλίου είναι η συσχέτιση του χαρακτηρισμού της τέχνης ως «εκφυλισμένης» με το μετέπειτα γιγάντιο αίτημα των θυμάτων για απόδοση δικαιοσύνης. Αναγκαστικά θα χρειασθεί να δούμε τη μετεξέλιξη της έννοιας της λεηλασίας, τις πηγές προπολεμικά και τις αντιλήψεις που επικρατούσαν, αλλά και όσα άλλαξαν στη συνέχεια. Περαιτέρω, παρουσιάζονται ενδεικτικά δίκες και διεκδικήσεις, και επιλεγμένα νομοθετήματα που ψηφίσθηκαν μεταπολεμικά σε διάφορες χώρες για τον ίδιο σκοπό, που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Με το παραπάνω περιεχόμενο, το παρόν έργο απευθύνεται όχι μόνο σε νομικούς, αλλά και σε καλλιτέχνες, θεωρητικούς τέχνης, συλλέκτες, οίκους δημοπρασιών, υπαλλήλους της Διοίκησης, ασκούντες πολιτιστική διπλωματία, κ.ο.κ.