Ὅσα μοῦ γράψατε γιὰ τὸν ἑαυτό Σας, μὲ τάραξαν βαθύτατα· χαρακτηριστικὸ γιὰ Σᾶς, καὶ πόσο μὲ συγκινεῖ δὲν τὸ ξέρετε, εἶναι ὁ τόσος πόνος ποὺ ἀκολουθεῖ κάθε βῆμα τῆς πορείας, ποὺ ἀντιζυγιάζει τὸ σύντομο χρόνο ποὺ διαβαίνετε τοὺς διάφορους σταθμούς. … Ἴσως εἶναι γενικὸ κακὸ τοῦ καιροῦ μας· ἀλλὰ ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τρωγόμαστε βρίσκω περισσότερο μ’ αὐτό: σὲ ποιοὺς θ’ ἀπηχήσω, τί θὰ γίνω;

Ἕλλη Λαμπρίδη πρὸς Παντελὴ Πρεβελάκη, 7.1.1931

Στὴν εἰκοσαετὴ ἀλληλογραφία τους ὁ Παντελὴς Πρεβελάκης καὶ ἡ Ἕλλη Λαμπρίδη ἀποκαλύπτουν τὶς σκέψεις τους, τὰ ἐρωτήματά τους γιὰ τὴν πορεία τῆς ζωῆς τους, τὶς προσδοκίες, τὶς ἀγωνίες, τὶς ἀνησυχίες καὶ τὶς ἀποφάσεις τους, στοιχεῖα ποὺ σκιαγραφοῦν τὴν προσωπικότητά τους.