Στη σκιά του 19ου αιώνα, όπου οι φωνές των γυναικών σπάνια ακούγονται, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου μαθαίνει από πολύ νέα να μιλά με ιστορίες. Κόρη μιας ανήσυχης και μεταβατικής εποχής, μεγαλώνει στην Κωνσταντινούπολη, ανάμεσα σε κοινωνικούς περιορισμούς, μητρικές προσδοκίες και μια ακατανίκητη έλξη για τη γραφή. Οι λέξεις της γίνονται καταφύγιο αλλά και πράξη αντίστασης.

Μαχόμενη δασκάλα, οπαδός του δημοτικισμού και διανοούμενη, εκπροσωπεί μια γενιά που παλεύει να ισορροπήσει μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας. Τα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητά της την οδηγούν αναπόφευκτα σε σύγκρουση με την κλειστή κοινωνία των Ρωμιών της Πόλης, με το καθεστώς των αρχαϊστών Φαναριωτών και με την Εκκλησία, που κηδεμονεύει το εκπαιδευτικό σύστημα.

Από τη Βλάγκα και το Χάσκιοϊ, στην Αθήνα και τη Σηλυβρία, και από το Βουκουρέστι και τα Καρπάθια, στο Μελένικο, στη Θεσσαλονίκη και τη Βιέννη, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου μάχεται για τη γυναίκα, για τη γλώσσα και την ανθρωπιστική παιδεία και ζει μια ζωή γεμάτη κινδύνους, ταγμένη στα συμφέροντα του γένους, λίγο πριν ξεσπάσει ο αιματηρός Μακεδονικός Αγώνας.

Ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της γραφής, τη σιωπή που γίνεται κραυγή και τη μνήμη που επιμένει.