Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός το μυθιστόρημα του Ηρακλή Τσιάμαλου με τίτλο «Θηλυκοί καιροί». Πρόκειται για ένα βιβλίο που αφηγείται τη διαδρομή ενός άντρα που ξεκινά από ένα νησί, με βαθιά αγάπη για τη θάλασσα, και καταλήγει να δοκιμαστεί από τις επιλογές, τα πάθη και τις συνέπειες της ζωής του. Ο ήρωας μεγαλώνει μέσα στο απέραντο μπλε, σε έναν τόπο όπου η θάλασσα δεν είναι απλώς τοπίο, αλλά τρόπος σκέψης και ύπαρξης. Νεαρός ακόμη, μπλέκεται σε έντονες και συχνά επικίνδυνες σχέσεις με γυναίκες που καθορίζουν τη συναισθηματική και ηθική του πορεία. Οι «θηλυκοί καιροί» της ζωής του γίνονται άλλοτε λιμάνι και άλλοτε τρικυμία. Η μετάβασή του στην πρωτεύουσα σηματοδοτεί μια νέα εποχή: φιλοδοξίες, χρήμα, κοινωνική άνοδος. Εκεί γνωρίζει τη γοητεία της δύναμης και τον πειρασμό της απιστίας. Ωστόσο, η επιτυχία συνοδεύεται από ηθικά διλήμματα και επιλογές που σταδιακά τον απομακρύνουν από τον εαυτό του.

Το «Θηλυκοί Καιροί» είναι ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την απώλεια, τη φιλοδοξία και την ευθύνη. Μια ιστορία που αναδεικνύει τη δύναμη των επιλογών και το τίμημα της ανθρώπινης επιθυμίας. Ένα βιβλίο που ταξιδεύει τον αναγνώστη από την αλμύρα του νησιού μέχρι τη σκληρή πραγματικότητα της πόλης – και τελικά, στην εσωτερική κάθαρση.

Κείμενο από το οπισθόφυλλο

Μόνο εγώ στην οικογένεια αγαπούσα τη θάλασσα. Για τους άλλους ήταν κάτι το φυσικό, το αυτονόητο, που δίνει λίγη χαρά και πολλά προβλήματα. Οι παιδικές μου γεύσεις είχαν όλες αλάτι. Η αλμύρα της θάλασσας τρύπωνε παντού: στις καρέκλες, στο τραπέζι, στην κουβέρτα, στα παιδικά μου δάκρυα. Τα ουρλιαχτά από τα ξάρτια που αντιστέκονταν στον αέρα όταν φυσούσε με δέκα και έντεκα μποφόρ, τις σκοτεινές νύχτες του Νοέμβρη, ή στη Μαρτίνα, τη μεγάλη κακοκαιρία της άνοιξης, δε με φόβιζαν. Αντίθετα, ευχόμουν να ήμουν στο πέλαο, να ταξίδευα…