Τούτοι οι στίχοι είναι για την κόρη την πολύχρυση. Ταχταρισμένη ήταν στον αφρό από κύματα πολιά. Καλοφορεμένη. Και λουσμένη με τις χάρες. Χρισμένη μ’ έλαιο ιερό, που των θεών αρμόζει.

Ανέμενε, με το δάγκωμα στην καρδιά, το κάλλος του Αγχίση. Μ’ αντίς, η θάλασσα -πώς το μπόρεσε;- ξέβρασε δώθε δράκοντες. Που παραυλάκισαν πατρίδες με τα δόντια τους. Που θέρισαν ψυχές με τα νύχια τους.

Κι αν τη θηριώδη εισόρμηση την είχε προμαντέψει ο Εύκλος, στην ανθρακιά πατώντας γυμνοπόδαρος, να την αποτρέψει δεν κατάφερε. Κι από τότε η κόρη νοσταλγεί τον τόπο της, ζώντας στον τόπο της…

Και τίποτα δεν είναι πιο πικρό… Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό. (Γιώργος Σεφέρης)