Η Δύση έθρεψε για καιρό αυταπάτες σχετικά με τον Πούτιν. Αγνοώντας τα πολλαπλά ανησυχητικά σημάδια που έδειχνε το ρωσικό καθεστώς ήδη από τις απαρχές του, προτίμησε να τον θεωρεί ως έναν «πραγματιστή» ηγέτη, βασική επιδίωξη του οποίου ήταν ο πλουτισμός – τόσο ο προσωπικός όσο κι εκείνος του στενού του περιβάλλοντος.

Αυτό που δεν κατάλαβε είναι ότι ο Πούτιν αντιλαμβάνεται το χρήμα πρώτα και κύρια ως βασικό εργαλείο απόκτησης ισχύος, εφόσον επιτρέπει την εξαγορά ανθρώπων και την αγορά όπλων. Η πουτινική Ρωσία ακολούθησε την ίδια εξέλιξη τόσο σ’ επίπεδο εσωτερικής όσο και σ’ επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Μόλις ο Ρώσος Πρόεδρος νιώσει πως βρίσκεται σε θέση ισχύος, αφήνει κατά μέρος τη δωροδοκία και τις προσπάθειες προσεταιρισμού των εκάστοτε αντιπάλων, χωρίς φυσικά να τις εγκαταλείπει, και στρέφεται περισσότερο στον εκφοβισμό και την τρομοκρατία, ως μέσα άσκησης πολιτικής: δηλητηρίαση των αντιφρονούντων, επιθέσεις στα γειτονικά κράτη, απειλές για πυρηνικά πλήγματα ενάντια στις ευρωπαϊκές χώρες, όταν αυτές δεν υποτάσσονται στις βουλές της Μόσχας.

Ο πουτινισμός συνιστά ένα πρωτόγνωρο ιστορικό φαινόμενο, ένα μηδενιστικό καθεστώς, εμμονικό με την επιδίωξη ισχύος, το οποίο παρασύρεται στην κακοπραγία δίχως κανένα ορθολογικό κίνητρο, εις βάρος, πρώτα και κύρια, της ίδιας της Ρωσίας. Το βιβλίο αυτό συνιστά απαραίτητο ανάγνωσμα για όποιον θέλει να κατανοήσει τα βαθύτερα κίνητρα της πολιτικής του Κρεμλίνου.