Σε έναν κόσµο όπου οι έφηβοι µεγαλώνουν πιο γρήγορα απ’ όσο µπορούν να αντέξουν και οι ενήλικες µοιάζουν όλο και πιο αβέβαιοι για τον ρόλο τους, κάτι σπάει σιωπηλά. Απέναντι σε αυτή τη ρωγµή, η απάντηση φαντάζει συχνά µονόδρομος: απαγόρευση. Απαγόρευση των οθονών, των κινητών, του ίδιου του χώρου όπου οι νέοι αναζητούν φωνή και αναγνώριση. Κι όµως, όσο αυτός ο κόσµος περιορίζεται, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη να υπάρξει – αλλού, πιο κρυφά, πιο έντονα.

Στο Λέγε µε ενήλικα, ο Matteo Lancini, ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής µε πολυετή εµπειρία στην κλινική εργασία µε εφήβους, προσεγγίζει µε διεισδυτικό τρόπο τη σύνθετη σχέση ανάµεσα σε εφήβους και ενήλικες. Ο συγγραφέας αναδεικνύει πώς οι βιαστικές παρεµβάσεις των ενηλίκων, αντί να λειαίνουν τις αποστάσεις, συχνά τις βαθαίνουν ακόµα περισσότερο.

Τελικά, το ερώτηµα που παραµένει ανοιχτό είναι τι σηµαίνει πραγµατικά να είσαι «ενήλικας» όταν καλείσαι όχι να επιβάλεις, αλλά να αντέξεις την ευθύνη της σχέσης.