Ο επιστήμονας, στο βαθμό που παράγει επιστημονικό έργο, αποτελεί παράγοντα διαμόρφωσης του πολιτισμού, ασκώντας επιρροή, θετική ή αρνητική, στη εξέλιξη της κοινωνικής δομής. Εξαιτίας αυτού του ρόλου, ο επιστήμονας δεν μπορεί να υπονοήσει ή να προσελκύσει στην ουδετερότητα της επιστήμης, προκειμένου να παραμείνει εκτός της διαμόρφωσης των θεολογικών ή κοινωνικών εξελίξεων της εποχής. Οι ιστορικοί της επιστήμης γνωρίζουν πολύ καλά ότι: το τέλος μιας σημαντικής επιστημονικής επανάστασης σηματοδοτεί την αρχή σημαντικών κοινωνικών και θεολογικών ανακατευθύνσεων.

Η μεγάλη επιστημονική επανάσταση που συνέβη κατά τον 20ο αιώνα πλησιάζει στο τέλος της, ωστόσο παραμένει δογματικά εκτός του γνωστικού πλαισίου του μέσου πολίτη, καθώς θεωρείται επικίνδυνη για μια κοινωνική και θρησκευτική δομή που δεν πείθει πλέον τους ανθρώπους σχετικά με τις προθέσεις της. Ο δυτικός πολιτισμός βρίσκεται υπό κατάρρευση. Η θεολογία και η κοινωνική δομή θα πρέπει να προσαρμοστούν και να μεταλλαχθούν, ώστε να αποδεχθούν και να χειριστούν τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις, οι οποίες δεν μπορούν πλέον να παραμένουν περιθωριακές.

Στη στιγμή της μεγάλης κρίσης πολιτισμού, ο επιστήμονας, όπως και σε άλλες αντίστοιχες περιόδους, πρέπει να τολμήσει να προσωποποιήσει τη δυνατή χείρα για την υπέρβαση της κρίσης, εκφράζοντας ελεύθερα τον εαυτό του σε όλα τα επίπεδα, ανεξαρτήτως του κοινωνικού ή επαγγελματικού κόστους, το οποίο κάποιες φορές μπορεί να είναι ανεβάθμιο.