Ο Πιερό δεν ήταν ο μόνος επτάχρονος στο Παρίσι που ζούσε με έναν μόνο γονιό. Το αγόρι που καθόταν μπροστά του στο σχολείο είχε να δει τη μητέρα του εδώ και τέσσερα χρόνια, από τότε που το είχε σκάσει με έναν πωλητή εγκυκλοπαιδειών, ενώ ο τραμπούκος της τάξης, που φώναζε τον Πιερό «κοντοστούπη», γιατί ήταν πολύ μικροκαμωμένος, είχε ένα δωμάτιο πάνω από το καπνοπωλείο του παππού και της γιαγιάς του στη Λεωφόρο της Μοτ Πικέ και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του πετώντας μπαλόνια γεμάτα νερό από το παράθυρο στα κεφάλια των περαστικών και μετά επέμενε ότι δεν είχε κάνει τίποτα.
Και σε ένα διαμέρισμα στο ισόγειο της δικής του πολυκατοικίας, στην κοντινή Λεωφόρο Σαρλ Φλοκέ, έμενε ο καλύτερός του φίλος, ο Ανσέλ Μπρονστάιν, μόνος μαζί με τη μητέρα του, αφού ο πατέρας του είχε πνιγεί πριν από δύο χρόνια κατά τη διάρκεια μιας ανεπιτυχούς απόπειρας να διασχίσει τη Θάλασσα της Μάγχης. Με μόλις λίγες εβδομάδες διαφορά στην ηλικία, ο Πιερό και ο Ανσέλ είχαν ουσιαστικά μεγαλώσει σαν αδέλφια, αφού η μία μητέρα φρόντιζε και τα δύο μωρά όταν η άλλη χρειαζόταν λίγη ξεκούραση. Αλλά, σε αντίθεση με πολλά αδέλφια, δεν τσακώνονταν ποτέ.
Ο Ανσέλ είχε γεννηθεί κουφός, κι έτσι είχαν αναπτύξει από νωρίς μια νοηματική γλώσσα για να επικοινωνούν εύκολα και να εκφράζουν με τα ευκίνητα δάχτυλά τους όλα όσα ήθελαν να πουν. Είχαν μάλιστα φτιάξει και ειδικά σύμβολα ο ένας για τον άλλον για τα ονόματά τους. Ο Ανσέλ είχε δώσει στον Πιερό το σύμβολο του σκύλου, γιατί τον θεωρούσε και καλό και πιστό, ενώ ο Πιερό είχε σκεφτεί το σύμβολο της αλεπούς για τον Ανσέλ, γιατί όλοι έλεγαν ότι ήταν ο εξυπνότερος της τάξης.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!