Στη πραγματικοτήτα αποτελεί μια πολύ βελτιωμένη έκδοση του 5. Όπως και εκεί έτσι και εδώ το παιχνίδι είναι κυρίως (εώς αποκλειστικά) action, και δύσκολα το χαρακτηρίζεις horror (ίσως μόνο το chapter του Leon, και αυτό λίγο). Πιστολίδι, εχθροί με όπλα κτλπ. Απο κει και περά ο χειρισμός (επιτέλους!) έφτιαξε και είναι πολύ ευέλικτος και εύκολος, δίνοντας πολλές επιλογές μέσα στη μάχη. Γραφικά, ήχος, σκηνοθεσία όλα κομπλέ.
Το μεγάλο ατού όμως είναι το στόρυ...
Εδώ δεν υπάρχει μια ιστορία, αλλά 4! και όχι ένας χαρακτήρας, αλλά 7! (και εν δυνάμει 8). Το παιχνίδι δίνει τη δυνατότητα να παίξεις 4 διαφορετικές ιστορίες (μια με τον Leon, μια με τον Chris Redfield, μια με τον Jake Wesker, και μια με την Ada wang) οι οποίες όμως περιπλέκονται μεταξύ τους. Έτσι τερματίζοντας το πρώτο επεισόδιο, π.χ με τον Leon, όταν στη συνέχεια παίζεις το επόμενο πχ με τον Chris, αποσαφηνίζονται διαφορά πράγματα που συνέβησαν στο επειδόσιο με τον Leon. Αυτό συμβαίνει συνεχώς, μέχρι που όταν τερματίζεται το παιχνίδι τελείως φαίνεται και η ιστορία ολοκληρωμένα.
Μεγάλο συν είναι όπως και στο 5, έτσι και εδώ γίνεται να παιχτεί και co-op μαζί με κάποιον φίλο/φίλη. Έτσι στο Chapter του Leon είναι μαζί του η Hannah σαν δεύτερος παίχτης, στο Chapter του Chris είναι μαζί του ο Pierce, στο Chapter του Jake είναι μαζί του η Sherry. Το τελευταίο chapter της Ada είναι για single player , αλλά μπορεί ο 2ος παίχτης να πάρει έναν στρατιώτη, ο οποίος ενώ συμμετέχει κανονικά (πυροβολεί, πεθαίνει κτλπ), δεν έχει κάποιο ρόλο στην ιστορία.
Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι το παιχνίδι είναι αρκετά μεγάλο και χοτραστικό.
Μοναδικό αρνητικό που δεν αφορά το gameplay, αλλά τη σειρά γενικά, είναι οι εχθροί. Ορισμένοι είναι μάλλον υπερβολικοί σε όγκο και ιδιαίτερα πομπώδεις, σχεδιασμένοι χωρίς ιδιαίτερη φαντασία (π.χ το τελευταίο boss στο Chapter του Leon, υφίσταται τόσες πολλές και αλλεπάλληλες - χωρίς ιδιαίτερο λόγο - μεταμορφώσεις, που η μάχη από ένα σημείο και μετά καταντά κάπως αστειά).