Και αυτή τη φορά, το εννοώ… Λίγα λόγια από μένα. Φλύαροι οι ήρωες αυτού του βιβλίου, έχουν να πουν πολλά, ας μην προσθέσω κι εγώ άλλα τόσα. Εξάλλου, το συγκεκριμένο βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί από παράδοξο έως πολύπαθο. Ξεκίνησε ένα ξημέρωμα· πάνω που είχα πάρει την απόφαση να παραμείνω για αρκετό διάστημα μακριά από τον υπολογιστή μου, να προχωρήσω σε… αγρανάπαυση μακράς διαρκείας… Ώρα πέντε το πρωί, ανοίγω τα μάτια και βλέπω τον άντρα μου να με κοιτάζει, και όπως ήταν φυσικό ανησύχησα πάρα πολύ… Σας μεταφέρω τον διάλογο, όπως ακριβώς διημείφθη, για να μην έχετε απορίες. «Γιώργο, γιατί δεν κοιμάσαι;» «Όλη νύχτα σκέφτομαι… Μου ήρθε μια ιδέα για ένα βιβλίο!» «Θα γράψεις βιβλίο;» «Όχι! Εσύ θα το γράψεις! Μου ήρθε βλέποντας τις διαφημίσεις για αυτούς που αγοράζουν κοσμήματα! Φαντάσου, λοιπόν, μια γυναίκα που μπαίνει σ’ ένα τέτοιο μαγαζί και φοράει ένα κόσμημα, το οποίο αναγνωρίζει ο κοσμηματοπώλης. Το έχει φτιάξει κάποιος από την οικογένειά του… μάλλον… Δεν είμαι σίγουρος… Όμως έχει μια ιστορία αυτό το κόσμημα!» καταλήγει. «Πώς σου φαίνεται;» Όσο μιλούσε, είχε πάει περίπατο και ο ύπνος και η απόφαση περί αγρανάπαυσης!

«Σου άρεσε!» διαπιστώνει περήφανος. «Και τώρα σειρά σου να μείνεις ξύπνια! Καληνύχτα!» Άλλαξε πλευρό και κοιμήθηκε ενώ εγώ… Έτσι γεννήθηκε στο μυαλό μου το Γράμμα από χρυσό. Πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό το κόσμημα υπάρχει. Είναι δικό του δώρο, ειδική παραγγελία, που δυστυχώς λόγω κλοπής δεν είναι πλέον στα χέρια μου! Το μυθιστόρημα, όμως, είναι πια στα δικά σας! Το δεύτερο επίθετο με το οποίο χαρακτήρισα αυτό το βιβλίο είναι πολύπαθο… Διεκόπη βίαια, όταν αρρώστησε σοβαρά εκείνος που μου έδωσε την ιδέα. Το ξέρετε πια, σας το ανακοίνωσα και αυτό, μαζί με όλα τα άλλα που με αφορούν. Είπαμε: Εσείς κι εγώ έχουμε μια άλλη σχέση, που τιμάτε και τιμώ. Από εδώ μπορώ να σας πω και κάτι ακόμη: Ποτέ στη ζωή μου δεν τρόμαξα τόσο πολύ… Μαζί μ’ εκείνον κινδύνεψε να χαθεί ο λόγος που υπάρχω εγώ η ίδια…