ΚΎΡΙΕ ΣΈΡΛΟΚ, ΠΌΣΟ ΧΑΊΡΟΜΑΙ που σας βλέπω, εί­ναι τιμή μας…» Η κυρία Λέιν, πιστή υπηρέτρια της οι­κογένειας Χολμς, που γνωρίζει τον σπουδαίο ντετέκτιβ από τότε που ήταν παιδί με κοντά παντελόνια, αδυνατεί να στα­ματήσει το τρέμουλο στη φωνή της και τα δάκρυα που κυ­λούν από τα θολά γέρικα μάτια της. «Είναι τιμή μας που ήρ­θατε...» «Ανοησίες». Αποφεύγοντας, ως συνήθως, οποιαδήποτε επίδειξη συναισθήματος, ο Σέρλοκ Χολμς εξετάζει τη σκου­ρόχρωμη ξύλινη επένδυση του Μεγάρου Φέρντελ. «Χαίρο­μαι που μου δίνεται η ευκαιρία να επισκεφθώ το πατρικό μου». Ντυμένος με καλοκαιρινή ενδυμασία για την ύπαιθρο –μπεζ λινό κοστούμι, ελαφριές καστανές μπότες, γάντια από δέρμα κατσίκας και καπέλο ελαφοκυνηγού–, αφήνει τα γάντια και το καπέλο στο τραπέζι του σαλονιού, μαζί με το μπαστούνι του, και πιάνει αμέσως δουλειά. «Το τηλεγρά­φημα του κυρίου Λέιν ήταν μάλλον αινιγματικό. Πείτε μου, σας παρακαλώ, τι τόσο περίεργο έχει αυτό το πακέτο, που διστάζετε να το ανοίξετε;» Προτού προλάβει εκείνη να απαντήσει, μπαίνει βιαστικά στο σαλόνι ο σύζυγός της, ο ασπρομάλλης μπάτλερ, επιδει­κνύοντας λιγότερη αξιοπρέπεια απ’ ό,τι συνήθως. «Κύριε Σέρλοκ! Τι ευγενικό εκ μέρους σας!» Και οι ίδιες φλυαρίες πρέπει να επαναληφθούν από την αρχή.

«Μεγάλη χαρά για εμάς... πολύ ευγενικό εκ μέρους σας να έρθετε... κάνει πολλή ζέστη σήμερα... μήπως θα θέλατε, κύριε, να καθίσετε έξω;» Έτσι, ο Σέρλοκ Χολμς εγκαθίσταται φιλόξενα στη σκιε­ρή βεράντα, όπου το αεράκι μετριάζει τη ζέστη, και η κυ­ρία Λέιν τού προσφέρει παγωμένη λεμονάδα και μακαρόν, προτού ο Χολμς καταφέρει να ξαναγυρίσει στο θέμα της δουλειάς. «Λέιν», ρωτάει τον σεβάσμιο μπάτλερ, «τι ακριβώς ανη­σύχησε εσένα και την κυρία Λέιν σχετικά με αυτό το πακέ­το που λάβατε πρόσφατα;» Εκπαιδευμένος εδώ και δεκαετίες να τακτοποιεί κάθε είδους οικιακή ακαταστασία, ο Λέιν απαντά μεθοδικά: «Πρώτα απ’ όλα, κύριε Σέρλοκ, το γεγονός ότι έφτασε μες στη νύχτα και δεν ξέρουμε ποιος το άφησε εδώ». Δείχνοντας για πρώτη φορά λιγότερο βαριεστημένος, ο σπουδαίος ντετέκτιβ γέρνει προς τα εμπρός στην ψάθινη καρέκλα του. «Πού το άφησαν;» «Στην πόρτα της κουζίνας.